Ετεοκύπριοι

Έτσι ονομάζονται οι αυτόχθονες (βέβαια όχι ινδοευρωπαίοι). Ζούσανε στην εποχή του σιδήρου και φυσικά είχαν δική τους γλώσσα, που δεν έμοιαζε καθόλου με τα ελληνικά.

Χρησιμοποιούσαν το «Κυπρομινωικό Συλλαβάριο», μια γραφή που έμοιαζε με την Γραμμικά Α (καμιά από τις δύο δεν έχει αποκρυπτογραφηθεί).

Αργότερα αντικαταστάθηκε από «Κυπριακό Συλλαβάριο», μια άλλη γραφή που ήταν αποτέλεσμα της επιρροής μινωίτων εμπόρων. Με αυτήν την γραφή, εκφράζανε τόσο την ελληνική γλώσσα (αρκαδοκυπριακή διάλεκτος) όσο και την γλώσσα των αυτόχθονων.

Σιγά σιγά η αρκαδοκυπριακή αντικατέστησε την δική τους γλώσσα, μέχρι που εκείνη εξαφανίστηκε. Η επιγραφή της Αμαθούντας είναι ένα καλό παράδειγμα του φαινομένου.

Οι αυτόχθονες αναμείχθηκαν ειδικά με τους Έλληνες (αλλά και με Φοίνικες, Πέρσες, Αιγύπτιους) και τελικά ελληνοποιήθηκαν. Η κύπρος έχει περάσει από διάφορες σφαίρες επιρροής, κάτι που μπορεί να αντιληφθεί κανείς από τις μεταβολές στην τέχνη (παλιότερα αγάλματα έχουν μεγάλη σχέση με αιγυπτιακή τέχνη).

Αραβο-Βυνζαντινή Συγκυριαρχία

Στα μέσα του 7ου αιώνα, η κύπρος είχε δεχτεί δύο επιθέσεις από άραβες (εκείνη την εποχή ήταν ενταγμένοι στο χαλιφάτο των Ομεϋαδών).

Τελικά η σύγκρουση στην Κύπρο σταμάτησε (αν και συνεχιζόταν σε άλλες περιοχές) όταν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία και το χαλιφάτο αποφάσισαν να μοιραστούν την Κύπρο. Τα έσοδα από τους φόρους μοιράζονταν στις δύο δυνάμεις, ενώ οι Βυζαντινοί ήταν υπεύθυνη για την διοίκηση του νησιού.

Αυτή η συμφωνία έγινε το 688 και κράτησε για τρείς αιώνες.

Πρώτος Ερχομός Τούρκων

Ή μάλλον καλύτερα Οθωμανών, το 1571.